Trudno znaleźć poetkę, która nie popełniłaby wiersza autotematycznego. Większość z nich wypowiada się na temat procesu twórczego, rozumienia i zadań sztuki słowa, relacji poezji wobec rzeczywistości czy roli piszącej kobiety. Metapoetycka refleksja w tekstach kobiet nie tyle służy problematyzowaniu poetyckiego medium i języka, ile nakierowuje na wzmacnianą wierszem i zakorzenioną z osobistym, psychocielesnym doświadczeniu rzeczywistość – ów świat pojawiający się „na końcu języka". Metarefleksja sprzyja także samopoznaniu piszącego „ja" i jego kondycji, zagrożonej przez przemijanie, tryby historii, chorobę czy śmierć. Stąd propozycje „znikopisania" jako arspoetyki Urszuli Kozioł, metapoetyckiego opisu Joanny Pollakówny czy autotematyzmu „out of blue" Julii Hartwig. W interpretacyjnych zbliżeniach przedstawione zostają także metapoetyckie projekty Wisławy Szymborskiej (w dialogu ze Stanisławem Barańczakiem), Anny Kamieńskiej, Julii Poświatowskiej, Bogusławy Latawiec, Marzanny Bogumiły Kielar czy Julii Fiedorczuk (w zestawieniu z Julianem Przybosiem), a także wielu innych poetek współczesnych.

Wstęp, czyli o autotematyzmie, poezji kobiet i wersyfikacji słów kilka

Perpetuum mobile literatury, czyli kilka uwag o autotematyzmie

Inna teoria poezji? Ubi leones, czyli o autotematyzmie w wierszach kobiet

Opis autotematyczny na przykładzie poezji kobiet. Przypadek Joanny Pollakówny

Autotematyzm out of the blue. Kilka uwag o poezji Julii Hartwig na marginesie wiersza Reprymenda

Znikopis Urszuli Kozioł, czyli arspoetyka jednorazowego użytku

Lapsus calami, czyli „radość czytania” Szymborskiej i Barańczaka

„dosyć bólu – to jest; poezji za mało”. O autotematycznych wierszach Haliny Poświatowskiej

Autobiograficzne, metapoetyckie, eseistyczne w twórczości Bogusławy Latawiec

Pejzaże bez kropki, czyli poetyckie „ćwiczenia z nieistnienia” Marzanny Bogumiły Kielar

„bliżej ziemi, bliżej życia”. O dwóch wiosnach Juliana Przybosia i Julii Fiedorczuk

Świat „na końcu języka”, słowem – o poezji Julii Fiedorczuk

Poetyki i lektury momentalne. Między materią a metafizyką, czyli o chwycie paronomazji w poezji kobiet

Nota bibliograficzna

Indeks nazwisk

It is difficult to find a female poet who has not written a self-titled poem. Most comment on the creative process, the understanding and tasks of the art of words, poetry’s relationship to reality or the role of the woman writer. Meta-poetic reflections in the women's texts does not so much serve to problematise the poetic medium and language as direct us towards a reality reinforced by the poem and rooted in personal, psycho-corporeal experience – a world appearing ‘at the tip of the tongue’. Meta-reflection also fosters the self-knowledge of the writer's ‘self’ and its condition, threatened by transience, the modes of history, illness or death. Hence the proposals of ‘disappearance’ as ars poetics by Urszula Kozioł, the meta-poetic description by Joanna Pollakówna, or the ‘out of blue’ self-thematism of Julia Hartwig. Interpretative close-ups also present the meta-poetic projects of Wisława Szymborska (in dialogue with Stanisław Barańczak), Anna Kamieńska, Julia Poświatowska, Bogusława Latawiec, Marzanna Bogumiła Kielar or Julia Fiedorczuk (in juxtaposition with Julian Przyboś), as well as many other contemporary poets.