Monografia zawiera analizę trzech dzienników osobistych kobiet związanych profesjonalnie z literaturą. Omawiane diariusze są tak różne, jak ich autorki: Zofia Nałkowska, Anna Kamieńska, Anna Iwaszkiewiczowa. Pomimo indywidualnego warunkowania pisarstwa osobistego, wszystkie autorki łączy na pewno niezwykle ważna kwestia, powtarzając za Philippe’m Lejeune’m, że wspólna jest im pasja pisania i świadomość upływu czasu. Ustalenia francuskiego teoretyka posłużyły w pracy jako merytoryczna wspólna podstawa analiz, jednak w każdym przypadku dodano indywidualny zestaw inspiracji krytycznych. Dwie pasje – pisanie i przemijanie – to w późnej twórczości wybranych pisarek także poszukiwanie metafizycznych ufundowań egzystencji oraz języka zdolnego oddać emocje towarzyszące zbliżaniu się do kresu.