Monografia stanowi kompleksową analizę i ocenę kształtowania się prawnych i instytucjonalnych uwarunkowań afrykańskiego regionalnego systemu bezpieczeństwa zbiorowego. Omówiono w niej m.in. najważniejszy chyba problem współczesnego prawa międzynarodowego, a mianowicie zagadnienie użycia siły w ramach systemu bezpieczeństwa zbiorowego ustanowionego w Karcie Narodów Zjednoczonych, zwłaszcza kwestię stosowania środków przymusu w sytuacji zagrożenia pokoju, naruszenia pokoju i aktów agresji. Problematyka ta rozważana jest głównie w aspekcie samodzielności regionalnych organizacji bezpieczeństwa zbiorowego w ramach struktur Unii Afrykańskiej. Czy w każdej sytuacji conditio sine qua non stanowi uprzednia decyzja Rady Bezpieczeństwa ONZ? Autor rozważa dwie możliwości: upoważnienie a posteriori i upoważnienie domniemane, opowiadając się za tym drugim, co łączy z tzw. odpowiedzialnością za ochronę dającą podstawę do interwencji w sytuacji dokonywanych zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko ludzkości i zbrodni ludobójstwa.